Perfectionisme, mijn gifgroene monstertje

Tot gisteravond had ik een gifgroen monstertje, perfectionisme genaamd...

 

Perfectionisme deed altijd mee bij mij.

Bij het klussen in huis, bij m'n werk als juf, als ik iets moest regelen...

Alles moest perfect.

 

Ik had het geeneens door dat ik een perfectionist was.

Eigenlijk ontkende ik het, denk ik.

Ik heb perfectionisme niet van een vreemde, appels vallen niet ver van bomen, en vond het oké.

Het bracht me veel.

Vooral controle en zekerheid.

Hoewel het ook wel handig was. Een klus hoefde ik niet over te doen, steken die je niet laat vallen hoef je ook niet op te halen.....

Maar uiteindelijk werd ik er niet gelukkig van! 

Ik vermeed dingen die ik niet zeker weten kon. Het bracht spanning.

Achteraf gezien logisch.

Mijn perfectionisme kwam voort uit onzekerheid.

Naarmate ik me zekerder ging voelen en meer vertrouwen kreeg, werd ik rustiger en kon ik loslaten. Ontspannen.

Heerlijk!

 

Eigenlijk dacht ik dat ik er klaar mee was.

Weg. Verlost.

Maar het tegendeel was waar. Bleek dit weekend.

Ik liep met een knoop in m'n maag rond. Al een paar dagen.

Ik weet het aan de werkdruk op school (waar ik parttime werk): einde schooljaar, een berg administratie nog weg te werken in korte tijd, hoe doe ik dat zonder al te veel over te werken? Eh, niet, gewoon maar beginnen en avonden en weekend wat vrij maken.

Ook toen ik me door deze berg heen werkte en blij werd dat hij kleiner werd bleef de knoop.

 

Zaterdagavond kon ik de knoop ontwarren. 

Ik lag al in bed en dacht aan een gesprek dat ik met mijn collega-coach had over werken in deeltjes. Opeens viel mijn kwartje.

Natuurlijk heb ik een deeltje perfectionisme. Logisch.

Ik heb al eens een blog over geschreven over deeltjes. Controle en de schatkist heet het.

Iedereen bestaat uit verschillende delen: vrolijkheid, liefde, jaloezie, spontaniteit, impulsiviteit, boosheid, eigenwijsheid, etc. 

We hebben ze allemaal, alleen zijn ze niet bij iedereen even groot of duidelijk aanwezig.

Sommige delen doen heel erg mee, anderen niet.

 

Perfectionisme was gewoon al de tijd stil geweest en verdween naar de achtergrond, maar waarom kwam het nu dan op?

 

Ik heb mijn deeltje perfectionisme uitgenodigd.

Bij cliënten werkt het perfect, dus waarom bij mezelf niet?

Ik heb contact gemaakt en gevraagd wat het duidelijk wilde maken.

Heel lief, het wilde mij beletten om te falen.

Hij -het is een hij, en het kan nog gekker, het was een gifgroen monstertje (lachen mag, deed m'n man ook)- had de beste bedoelingen.

We hebben even gebabbeld, mijn gifgroene monstertje en ik.

Ik heb hem verteld dat ik best durf te falen.

En dat ik nu niet het gevoel had dat het zou gebeuren, maar als het zál gebeuren is het een kans om te leren.

Falen is niet fout. Falen en fouten maken is gezond.

Toen draaide hij met z'n pootjes en z'n koppie. Ja, écht!

Schuldbewust.

Maar m'n buikpijn bleef.

Zoals bij werken in deeltjes heb ik 'm veranderd. Hij mag er nog zijn hoor. Maar ik heb 'm kleiner gemaakt. En roze.

Nu is hij schattig. Vindt ie zelf ook.

M'n man vindt me nog mal. Mag! Maar m'n buikpijn is lekker weg.

 

Niet iedereen heeft een gifgroen, of roze, monstertje.

Maar misschien wel een grijze steen in de maag. Van stress.

Of een geel wolkje in de buik. Van vrolijkheid.

Of een donkerpaarse, beurse plek rond het hart. Van verdriet.

 

Door het -onder begeleiding- te onderzoeken wat 't je wil vertellen, of het een oude herinnering is, of het een nieuw deeltje is dat geactiveerd wordt door de examenstress, of... kun je het een beter plekje geven, het kleiner maken, etc., zodat je je beter gaat voelen.

Zo'n steen in de maag kan je zelfs vergruizen!

 

Óf je maakt een positieve tegenhanger groter.

Het gele wolkje in je buik groter maken, dan mag de paarse vlek van verdriet best nog even blijven en voelt deze minder zwaar en donker.

 

Voel maar eens, waar in je lichaam voel jij geluk?

Even goed voelen. Geen afleiding, lekker rustig ademhalen.

Hoe ziet het eruit? Hoe voelt het?

Staat 't stil? Maakt 't geluid?

En? 

Hoe was 't?

Maak 't eens groter, hoe voelt dat?

 

Nu voel ik geluk ook weer, heb het meteen maar wat groter gemaakt.

En door het schrijven over m'n monstertje moet ik lachen, meteen contact gemaakt met humor en creativiteit.

Heerlijk!

 

Wil jij dat ook, eens contact maken met deeltjes in jezelf?

Of wil je van je onzekerheid af?

Of zelfliefde vergroten?

 

Heb je een hulpvraag en wil je hulp?

 

Ik help je graag.

Niet alleen met werken in deeltjes.

Ik stem mijn handelen volledig op jou af. Op wat jij nodig hebt.

 

Wil je zeker weten dat het klikt tussen ons?

Vraag dan een gratis kennismakingssessie aan!

Wil je weten wat ik nog meer te bieden heb?

Kijk eens bij aanbod.

Of neem contact met me op!

(c)2017 Manon de Haas/Solstråle, alle rechten voorbehouden.

 

Wil je dit artikel gebruiken in een tijdschrift, nieuwsbrief of op een website?

Dat kan, zolang je deze informatie-“blurp”, met een werkende link naar genoemde website, opneemt: “Door Manon de Haas van Solstråle. Ga naar www.solstrale.nl voor meer informatie en blogs”

Reactie schrijven

Commentaren: 1
  • #1

    Judith (maandag, 03 juli 2017 22:58)

    Wat een prachtige blog Manon! �
    Deze week heb ik ook contact gemaakt met een deeltje in mij. Zo bijzonder hoe dit werkt.
    Hoe vaak hebben we last van interne conflicten? Vaak ...
    We doen iets en direct zegt een stemmetje (lees 'deel'):"dat mag niet" of "dat zou ik niet doen als ik jou was". Mooi om te ervaren dat je zelf invloed kunt uitoefenen op het gedrag van deze deeltjes ...